Mijn volgende loopje komt snel dichterbij: de Bergrace by night - Wageningen - Rhenen.
Aan het fenomeen "Bergrace by night" heb ik fantastische herinneringen. Afgelopen voorjaar liep ik de Arnhemse editie met start en finish in Burgers Zoo. En als liefhebber van dierentuinen - en de Arnhemse in het bijzonder - was alleen het uurtje voor het hardlopen al de moeite waard. Het ophalen van het startnummer in de Bush, die halverwege de avond toch echt anders voelt en klinkt als tijdens een normaal bezoekje en daarna met collega M die ook meeliep een rondje door de Ocean. In de duisternis opdoemende haaien, slechts belicht door een felle lamp die het maanlicht simuleert.
Enfin, gelopen werd er ook. 12,6 km door de Arnhemse parken. Met venijnige klimmetjes en soms in het aardedonker, als er niet toevallig iemand met een lampje voor je liep.
En nu sta ik voor de Wageningen/Rhenen-editie, die ook dit keer finisht in een dierentuin, Ouwehands dus. En daar zit hem nou net het venijn: we finishen daar. Maar starten er niet. Volgens de routebeschrijving (die ik inmiddels uiteraard keurig op www.afstandmeten.nl heb ingetekend op de kaart) starten we op de Markt in Wageningen en komen we na 1,5 a 2 kilometer een mooie heuvel tegen die we eerst bestijgen en daarna in volle vaart afdenderen. Daarna vele kilometers langs water, door weilanden..ik vind het best. Het is pikdonker (start om 23.30 uur!!), dus zolang ik een beetje zie waar ik loop kom ik er wel.
Maar dan, na ruim 10 kilometer is er een bochtje naar rechts en duik je een bospad in en...
Mijn
Singelloop in Utrecht ging lekker. Een lage 47-er op de 10 kilometer, terwijl het voor mijn doen toch behoorlijk warm was, het kon minder. Daarna even wat rustig aan gedaan qua training. Maar het wordt nu tijd de draad weer op te pakken. En heuvels te trainen. Eind november de Zevenheuvelenloop, maar nu eerst...
...de Grebbeberg. Juist. Bij het induiken van het bospad zie ik in het hoogtekaartje op afstandmeten.nl dat er in een paar honderd meter ruim 40 meter geklommen gaat worden. Door waxinelichtjes belicht, dat wel. Maar, auw, auw, auw, dat gaat pijn doen met 10,5 kilometers in de benen, de finish in het zicht. De website van de Bergrace rept over een race van 11,6 kilometer. Zelf meet ik er 11,9. Normaal moet dat makkelijk kunnen binnen het uur. Maar met deze killer aan het eind, hou ik mijn hart vast. De klok gaat doortikken. Misschien kom ik collega M nog tegen, die als vrouw 5 minuten voorsprong krijgt. De benen zullen vollopen. Er is geen ontkomen aan: die berg, die komt er.
