Ik heb mijn vorige blog niet voor niets 'Hete adem' genoemd, ben ik gisteren achtergekomen.
Zoals ik al schreef gaat mijn oudste zoon de "8 van Apeldoorn" in februari lopen, dus werd het wel eens tijd om te gaan trainen. En wat is er dan leuker om dit met je hardlopende vader te doen?
Zo vertrokken we gisteren voor een 5 kilometer 'om te zien hoe ver dat was en of hij het zou volhouden'. Zoon voorop, want hij moest zijn eigen tempo zien te vinden...
De eerste kilometer kwamen we door in 4'08 minuten... dat is serieuze race-pace! Het zou toch niet zo zijn dat hij dit kilometers lang kan volhouden, dacht ik hijgend... Gelukkig zakte het tempo daarna. Sterker nog, bij kilometer 4 werd er voor het eerst gevraagd om een pauze ("nee, natuurlijk niet, dan loop je maar langzamer, maar stoppen, no way!").
Bij de laatste 600 meter ging ik voorop lopen. Zoon op sleeptouw nemen voor de eindsprint. Maar veel puf zat er niet meer bij mijn 12-jarige 1,75 met lange slungel. Dus moest vaders even in eigen tempo met grote passen afstand nemen om hem op zijn plek te zetten. Je bent er nog lang niet knul..
Mijn 5 kilometer ging in een nette 23'16, die van hem in 23'58. Poeh! Ik vind dit serieus snel! Sneller dan mijn broer en zwager tijdens Voorthuizen Loopt deze zomer. En dat met zo'n beroerde opbouw.
We gaan voor de 8 van Apeldoorn binnen 40 minuten. En voor een hoog cijfer op sport. Jaja, ik hielp hem bij zijn 'huiswerk' voor school, heel altruistisch..
