De titel van deze blog kan makkelijk slaan op het feit dat het alweer driekwart jaar geleden is geweest dat ik een hardloopblog schreef. 'Zou hij de pijp aan Maarten gegeven hebben, nadat zijn aspiraties op de Zevenheuvelenloop in rook opgingen door haperende longen?', kunnen trouwe lezers denken, maar nee... Ik doe nog mee.
Ik moet wel zeggen dat de gezondheid en dan vooral van de luchtwegen het loopplezier afgelopen winter flink in de weg hebben gezeten. Maar langzamerhand zag ik dat de afstanden en de snelheid van weleer weer terug zijn. Ik doe nog mee.
Samen met mijn oudste zoon trainen voor de 8 van Apeldoorn en hem vervolgens ook samen lopen was een wens die ik in eerdere blogs al eens beschreef. De route van 'de 8' is dit jaar vernieuwd en kan kortweg beschreven worden als: 4 kilometer klimmen en 4 kilometer dalen. Klimmend zag ik mijn zoon langzaam van me weglopen. Maar dalen is een absolute specialiteit van me, dus kon ik hem snel weer terugpakken. Op de Loolaan constateerde ik tevreden dat ik hem ondanks de slechte longen die dag nog mooi was voorgebleven... totdat ik op de finishlijn een flinke klap op de schouder kreeg. Yep, daar was-ie. In exact dezelfde eindtijd. Mijn zoon.
Half juli is traditioneel het moment om deel te nemen aan Voorthuizen Loopt. Zoon1 en zoon2 hadden zich ingeschreven voor de 5 kilometer. Nadat zoon2 vorig jaar het familierecord scherp zette (op 20'23) was dit mijn kans op revanche. Naast mijn zoons deden ook nog 2 broers en een neefje mee. Gezellige boel. Maar ergens kreeg ik het onderbuikgevoel dat ik na de 3 youngsters wel eens genoegen moest nemen met de titel 'snelste volwassene van de familie', ook al had ik flink getraind om voor het eerst onder de 20 minuten te lopen.
D-day brak aan en de temperaturen klommen tot grote hoogte. Als koud-weer-loper konden alle schema's de ijskast in en was het met veel water voor, tijdens en na het lopen de schade beperkt houden. Al na 100 meter hadden mijn beide zoons zich sneaky op 10 meter achter me gepositioneerd en liepen ze mijn tempo mee. Okay, eigen race lopen dan maar. De route van Voorthuizen Loopt bestaat uit ronden van 2,5 kilometer en precies na 1 ronde dribbelde zoon2 me met een grote grijns op zijn gezicht voorbij.
In de felle zon kon ik niet aanhaken zonder mezelf op te blazen en hij kon bijna 100 meter uitlopen. Halverwege de ronde is er een kilometer met schaduw. Dat was mijn laatste kans. In de relatieve koelte zette ik alles op alles om naar hem toe te lopen en zodra we het dorp weer inliepen, was mijn achterstand nog slechts 10 meter. In de laatste bocht voor de finish keek mijn zoon om en schrok dat ik zo dichtbij was. Met een eindsprint vloog hij over de meet. 3 seconden later gevolgd door zijn vader. Binnen 20 seconden was ook zoon1 binnen en konden we met rode hoofden onze medailles in ontvangst nemen.
3 seconden. Wat is nou 3 seconden? Een meter of 10 à 12. De revanche is niet gelukt, maar ondanks dat kan ik zeggen: ik doe nog mee.
