Optimale voorbereiding

Ken je dat? Dat je in aanloop naar een hardloopwedstrijd zit te dubben of je in de laatste week nog een training moet doen? Ik heb dat in ieder geval wel.

Aanstaande zondag loop ik in Utrecht de Singelloop (10 kilometer). Twee eerdere edities waren nog geen doorslaand succes. Hoewel.. in 2010 was dit mijn eerste loopje over 10 kilometer. Met een tijd onder de 51 minuten was ik dik tevreden. Vorig jaar was het voor mij te warm. Wat ik ook deed: de schaduw opzoeken, afremmen, het hielp niets. En rond de 5 kilometer was de koek al op. Ik schrok ervan hoe koud het water bij de bevoorrading was. Of eigenlijk: hoe warm ik zelf moet zijn geweest. De laatste 5 kilometer heb ik rustig aan uitgelopen. Terwijl ik de finishlijn zag, zag ik ook aan de kant van de weg iemand gereanimeerd worden. Een man van mijn leeftijd. Die het niet gehaald heeft uiteindelijk...

Inmiddels zijn mijn tijden op 10 kilometer sneller geworden. In mijn laatste training afgelopen weekend liep ik een PR: 46'51. Maar of dit er zondag uitkomt is nog maar de vraag.

Bij grote wedstrijden word je gelukkig in startvakken ingedeeld. Ik schrijf me altijd optimistisch in, zodat ik bij snellere lopers start. Liever ingehaald worden dan dat ik me door de menigte moet wurmen. Dus dit jaar schreef ik me in op 45 minuten. Nu blijkt dat ik in een startvak sta met alles > 50 minuten en dat alle (soms behoorlijk langzame) bedrijvenlopers voor me starten. Goed, verwachtingen bijstellen dus. Laat ik dit jaar maar eens voor het eerst onder de 50 minuten lopen.

Maar nu de hamvraag: zal ik mijn hardloopschoenen nog aantrekken voor zondag (het is woensdag by the way)? Tegenwoordig loop ik 2 keer in de week. En voel ik mijn vorige training niet meer als ik weer ga lopen. Aan de andere kant zweer ik bij het effect van rust. Ik loop ook regelmatig een week niet. En dat gaat maar zelden ten koste van de conditie of snelheid.

Goed.. ik denk dat ik vasthou aan mijn strategie tot nu toe: niet meer lopen. Misschien thuis nog wat oefeningetjes, maar verder niks. Oh ja, goed slapen. Dat is mijn minst ontwikkelde hardloopeigenschap.

Ik mag hopen dat mijn hardloopblogs niet te veel over slapen zullen gaan. Dat zou een beetje raar zijn, nietwaar?

Het einde is nog niet in zicht

Maandag 15 maart 2010 staat genoteerd: 2,2 kilometer in 12 minuut 40.

Ik kan me er niets meer van herinneren, maar deze 2,2 kilometer hebben destijds ongetwijfeld pijn gedaan. En stammen zeker uit het pre-hardloopschoenen-tijdperk, die van de oude gympies dus. En vast en zeker had ik er nauwelijks lol in. 

Zoals bij elke hardloper was er in het begin een groot afhaakrisico. Want hardlopen, dat was niks voor mij. En ik was ook helemaal geen duursporter. Als oud-korfballer was ik veel meer van de korte sprintjes.

Toch was er iets dat me deed doorlopen. Want na jarenlang vermoeden en enkele benauwde momenten, kwam op mijn 35e de aap uit de mouw: ik heb (gewoon) astma en als ik trouw mijn pufjes neem tweemaal daags, heb ik zo'n 75% van de hoeveelheid zuurstof die ik zou moeten hebben. Een beetje sporten kan dan nooit kwaad. En na mijn eerste rondjes heb ik dan ook snel een paar dure Asics aangeschaft als stok achter de deur.

Nu, 2,5 jaar later loop ik verder, harder, met veel meer plezier, zou ik niet zonder meer kunnen, is de kracht en inhoud van mijn longen flink verbeterd en sta ik nog maar net aan het begin van een mooie loopcarrière hoop ik.

En over mijn loopervaringen ga ik maar eens een blogje bijhouden. Hoewel deze eerste stap als blogger misschien wel net zo onwennig is als die bij het hardlopen.