Ik ook niet, tot ik de actiefoto tegenkwam. Vooruit ik ben de beroerdste niet, ik deel hem met jullie..
De foto illustreert namelijk heel goed hoe mijn halve marathon is verlopen. Uitlopen was het devies. 21,1 km is lang zat. Lekker relaxed begon ik met collega M ergens achteraan en werd daarmee gedwongen om zeker de eerste 6 kilometers in een heel rustig dribbeltempo af te leggen. De weggetjes buiten Linschoten zijn zo akelig smal en de kans om in het water te kukelen bij het op het randje lopen zo groot, dat ik me er bij neerlegde en mezelf toesprak dat dit alleen maar goed was. Voor mijn geduld, voor mijn uitlopen, voor het genieten. En dat was het eigenlijk best. Gezellig werd er in het 'peloton' gekeuveld over van alles en nog wat. Vaders met zoons en dochters probeerden hun tempo's op elkaar af te stemmen. Oude vriendschappen werden weer aangehaald. En de enkeling met haast werd schamper uitgelachen.
Na zo'n 7 kilometer kwam er meer ruimte en vond ik het wel tijd om mijn eigen duurlooptempo eens op te pakken. Rustig liep ik door Oudewater, richting Montfoort, heerlijk afgekoeld door het regenwater. Wat een feestje, deze Linschotenloop. Elke kilometer keek ik op mijn horloge en sloeg weer aan het rekenen. Altijd een leuke bezigheid tijdens het hardlopen. Hoe hard ga ik eigenlijk? En dit geval: in welke tijd ga ik binnenkomen? De eindtijd van 2 uur begon elke kilometer een beetje terug te lopen. Toen ik op 15 kilometer Montfoort binnenliep was de prognose al een mooie 1.55. Dik tevreden draafde ik door, eigenlijk al kilometers lang alleen maar mensen inhalend. Een jonge vent, type marinier was de enige die me voorbij kwam. Benieuwd wat hij van plan was, ging ik daar maar eens achteraan.
Dat was lopen in het 'oranje'. Ken je dat? Zo'n tempo dat je best kunt hebben, maar niet weet hoe lang. Ergens is de koek op.. de kilometers vlogen voorbij en vriend soldaat en ik wisselden elkaar af met soms een afstand van enkele tientallen meters. Via een smal fietspaadje liepen we Linschoten in en zagen we de finish liggen. Vriend soldaat gaf gas. Persoonlijk vond ik de eindsprint inzetten op een kilometer voor de finish wat vroeg, maar die kilometer.. dat moest je ook maar net weten.
Supermarkt de Golff, waar ik in de jaren 2001-2003 als inwoner van Linschoten vaak mijn boodschapjes deed, markeerde de laatste bocht voor de finish en plots had ik vriend soldaat weer in beeld. Gas dr op!
Om een lang verhaal kort te maken. Vriend soldaat heeft mijn finishfoto gehaald. Zie je hem daar met zijn groene kraag achter me lopen? Mocht je hem kennen.. bedank hem hartelijk! Mede door zijn tomeloze inzet werd mijn debuut op de halve marathon voor mij best een succesje. Dik tevreden met mijn tijd van 1.48 kijk ik terug op een mooi hardloopjaar.
Mochten mijn benen op tijd herstellen, dan maak ik op 5 januari mijn volgende debuut: een cross. 6 kilometers door het bos waar ik mijn halve jeugd heb doorgebracht in de tijd dat je ouders je nog als ventje van 9 een hele dag in een bos lieten spelen en we lachten om woorden als kinderlokkers.
Ik wens mijn loopvrienden nu alvast een fantastisch, blessurevrij, razendsnel hardloopjaar 2013 toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten