Begin januari liep ik mijn eerst cross. En dat was voor mij meer dan ooit een thuiswedstrijd. In Voorthuizen, het dorp waarin ik ben opgegroeid en in het Wilbrinkbos, de plek waar ik als kind het liefste speelde, beklom ik de heuveltjes die ik zo goed kende.
En wat nog leuker was: ik had publiek, en niet zo'n beetje ook. De halve familie, inclusief mijn bloedeigen kinders stonden me aan te moedigen op het moment dat ik het bos kwam uitgelopen. En even later, bij de finish stonden ze er weer! Mijn zoons liepen de laatste 200 meter mee en ik kon het niet laten om ze er alledrie even uit te sprinten. Nu het nog kan. Nu ze mij nog niet links en rechts inhalen.
Conclusie: cross is leuk en thuiswedstrijden zijn heel leuk. Maar ook: cross lijkt op hardlopen, maar is het niet echt. Het is hardlopen tussen de hindernissen door.
Over een week staat me weer een thuiswedstrijd te wachten. De Midwintermarathon in Apeldoorn, waar ik de 8 van Apeldoorn ga lopen. Wie er mij staan aan te moedigen weet ik nog niet. Of de paden me nog bekend voorkomen van vorig jaar evenmin. Wel weet ik dat er een hoop bekenden gaan meelopen. Die ik uiteraard allemaal wil voorblijven, ook tegen beter weten in (pff..).
Het wordt wel weer tijd voor een PR. Die van 8 kilometer (39.02) ga ik pakken. Laatst al 8,2 km in 37.30 gelopen. Maar met 12.000 anderen op de smalle paden weet je het nooit. Of het goed gaat of slecht.. ik ben wel weer lekker snel thuis. Ook een voordeel van een thuiswedstrijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten