"Sta je goed, Tess? Zitten je veters vast Tess?" Ik sta naast een man en een vrouw op twee meter afstand van de startlijn van de Runnersworldloop. De ouders roepen naar hun dochter Tess die strak vooraan staat, klaar om weg te stuiven als het startschot klinkt. Op elke vraag hoor ik "Jahaa" uit de mond van een jong meisje. Als de mannen voor me even wijken, zie ik het: een hoofd vol blonde krullen op zo'n 1 meter 40 hoogte. En ik herken haar!
Afgelopen zomer deed -afgezien van mijn vrouw- iedereen uit mijn gezin mee tijdens Voorthuizen Loopt. Naast knappe prestaties van mijn eigen kroost viel daar ook een meisje op dat de kidsrun won, ze was sneller dan alle jongens zelfs. Dat was Tess.
Van haar ouders begrijp ik dat ze 9 jaar oud is en mikt op een tijd van 21 à 22 minuten op de 5 kilometer. Wauw! Dat is rap!
PANG! Het schot klinkt en we gaan. Na een paar honderd meter krijg ik haar in het vizier. Ze loopt dapper mee met alle mannen. Wanneer ik mijn tempo een beetje te pakken heb blijkt dat Tess en ik ongeveer even snel zijn. 10 meter loopt ze voor me en ik kom geen meter dichterbij.
Na zo'n 3,5 kilometer is de pijp een beetje leeg voor haar en haal ik haar eenvoudig in. De zich warmlopende 10-kilometer-lopers hoor ik continu bewonderende opmerkingen maken. "Moet je dat kleine ding eens zien, die gaat hard zeg!".
Op 500 meter voor de finish hoor ik uit het niets.. tip-tap-tip-tap een klein meisje voorbij komen. Een mooi richtpunt voor mijn eindsprint.
20'24 klok ik. Dat zou een verbetering van mijn pr zijn met 1 seconde. Maar Tess heb ik niet kunnen bijhouden... dacht ik... Ik heb nog geen finishfoto gezien, maar de officiële uitslag geeft Tess een nettotijd van 20'25. 4'05m/km, meisje, 9 jaar.
Tess van Randtwijk, onthou die naam. Als zij straks alle Nederlandse records van Jip Vastenburg uit de boeken loopt, kan ik zeggen: daar heb ik nog tegen gelopen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten