2014 wordt een spannend jaar.
Bijna een jaar geleden, op oudjaarsavond 2012 ("Ambities")heb ik tevreden teruggeblikt op het jaar 2012 en mijn ambities voor 2013 bepaald. Met allerlei slagen om de arm, want dat ik in 2012 6% sneller werd op de 10 kilometer, wil nog niets zeggen over de toekomst. De gemiddelde sporter wordt doorgaans niet 6% sneller, als de leeftijd de 40 nadert.
Nu, op tweede kerstdag 2013, maak ik alvast de balans op en bekijk ik wat er van mijn ambities kwam. Heb ik 750 kilometer gelopen? Nee. Net als in 2012 zal ik rond de 600 kilometer uitkomen. Ongeveer 70 trainingen. Dat is iets meer dan één keer per week. Dat mag volgend jaar best meer.
En dan bekijk ik mijn lijstje persoonlijke records. Afgezien van mijn 800 meter uit 1991 en de halve marathon (niet gelopen dit jaar) zijn al mijn records uit 2013. Ik ben dit jaar weer sneller geworden. Gelijk ook reden nummer 1 om niet te focussen op langere afstanden (niet langer dan halve marathon), maar op snelheid.
Was mijn 10 kilometer in 2012 nog 6% sneller geworden, in 2013 is deze afstand nog eens 8% sneller. En dan heb ik geen enkele ideale 10-kilometer-wedstrijd gelopen. Deze tijd is mijn heuvelop-tussentijd tijdens de Zevenheuvelenloop. Het kan echt nog een stukkie sneller...
Ook mijn 5 kilometer ging 5% sneller en voor mijn 15 kilometer had ik 7% minder tijd nodig.
Dat belooft wat!
Als ik - heel optimistisch - uitga van dezelfde progressie als in 2013, dan staan mijn pr's over een jaar op:
- 5 kilometer: 19'23
- 10 kilometer: 40'18
- 15 kilometer: 1'00'36
Natuurlijk is het eerst spannend of en hoeveel sneller ik zal zijn volgend jaar. Maar als.. als dit een beetje in de buurt van haalbare tijden gaat komen, vraagt dit natuurlijk om een schepje erbovenop. Want zeg nou eerlijk, wie loopt er niet liever 39'59 dan 40'18 op de 10 kilometer?
Wat het ook gaat worden. Spannend wordt 2014 sowieso!
donderdag 26 december 2013
zondag 22 december 2013
Go with the flow
Ik woon in Apeldoorn dichtbij het Apeldoorns Kanaal en kom dit kanaal tijdens mijn hardlooprondjes dan ook regelmatig tegen. Mijn favoriete kilometer om intervaltrainingen te doen ligt pal naast het kanaal (voor Apeldoorners: de laan waar zomers elke zaterdag de kofferbakverkoop plaatsvindt). En ook bij rondjes richting Beekbergen, Lieren, Oosterhuizen of Loenen loop ik vele kilometers langs dit kanaal.
Zo ook vandaag. En ik realiseerde me dat het kanaal en de wegen en paden erlangs elk jaargetijde iets speciaals brengen. Zomers geeft het kanaal koelte en geniet ik van het vele groen eromheen. In de herfst zie ik soms een spiegelglad wateropvlak de spectaculaire rode en gele herfstkleuren reflecteren. Om niet te spreken over het kanaal bij sneeuw of als er ijs op ligt.
Wikipedia leert me dat het Apeldoorns Kanaal 50 kilometer lang is en van Dieren naar Hattem loopt. Dat klinkt in mijn oren als 3 mooie etappes hardlopen. En om het concreet te maken heb ik die 3 etappes langs het kanaal gelijk maar eens uitgetekend op afstandmeten.nl. De uitgebreide routebeschrijving (incl. dichtstbijzijnde bushalte..) met bezienswaardigheden volgt nog, maar als je (net als ik) nu al heel veel zin hebt om het gehele Apeldoorns Kanaal te belopen, heb ik hier al de linkjes naar de routes:
Etappe 1: Dieren - Apeldoorn, 20 kilometer
http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=1229515
Etappe 2: Apeldoorn - Epe, 20,7 kilometer (waarbij de laatste 3 nodig zijn om van het kanaal de bewoonde wereld te bereiken)
http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=1229521
Etappe 3: Epe - Hattem, 22 kilometer
http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=1229533
Zo kom ik wel aan mijn hardloopplannen voor 2014.. :-)
Zo ook vandaag. En ik realiseerde me dat het kanaal en de wegen en paden erlangs elk jaargetijde iets speciaals brengen. Zomers geeft het kanaal koelte en geniet ik van het vele groen eromheen. In de herfst zie ik soms een spiegelglad wateropvlak de spectaculaire rode en gele herfstkleuren reflecteren. Om niet te spreken over het kanaal bij sneeuw of als er ijs op ligt.
Wikipedia leert me dat het Apeldoorns Kanaal 50 kilometer lang is en van Dieren naar Hattem loopt. Dat klinkt in mijn oren als 3 mooie etappes hardlopen. En om het concreet te maken heb ik die 3 etappes langs het kanaal gelijk maar eens uitgetekend op afstandmeten.nl. De uitgebreide routebeschrijving (incl. dichtstbijzijnde bushalte..) met bezienswaardigheden volgt nog, maar als je (net als ik) nu al heel veel zin hebt om het gehele Apeldoorns Kanaal te belopen, heb ik hier al de linkjes naar de routes:
Etappe 1: Dieren - Apeldoorn, 20 kilometer
http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=1229515
Etappe 2: Apeldoorn - Epe, 20,7 kilometer (waarbij de laatste 3 nodig zijn om van het kanaal de bewoonde wereld te bereiken)
http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=1229521
Etappe 3: Epe - Hattem, 22 kilometer
http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=1229533
Zo kom ik wel aan mijn hardloopplannen voor 2014.. :-)
dinsdag 12 november 2013
Hete adem 2
Ik heb mijn vorige blog niet voor niets 'Hete adem' genoemd, ben ik gisteren achtergekomen.
Zoals ik al schreef gaat mijn oudste zoon de "8 van Apeldoorn" in februari lopen, dus werd het wel eens tijd om te gaan trainen. En wat is er dan leuker om dit met je hardlopende vader te doen?
Zo vertrokken we gisteren voor een 5 kilometer 'om te zien hoe ver dat was en of hij het zou volhouden'. Zoon voorop, want hij moest zijn eigen tempo zien te vinden...
De eerste kilometer kwamen we door in 4'08 minuten... dat is serieuze race-pace! Het zou toch niet zo zijn dat hij dit kilometers lang kan volhouden, dacht ik hijgend... Gelukkig zakte het tempo daarna. Sterker nog, bij kilometer 4 werd er voor het eerst gevraagd om een pauze ("nee, natuurlijk niet, dan loop je maar langzamer, maar stoppen, no way!").
Bij de laatste 600 meter ging ik voorop lopen. Zoon op sleeptouw nemen voor de eindsprint. Maar veel puf zat er niet meer bij mijn 12-jarige 1,75 met lange slungel. Dus moest vaders even in eigen tempo met grote passen afstand nemen om hem op zijn plek te zetten. Je bent er nog lang niet knul..
Mijn 5 kilometer ging in een nette 23'16, die van hem in 23'58. Poeh! Ik vind dit serieus snel! Sneller dan mijn broer en zwager tijdens Voorthuizen Loopt deze zomer. En dat met zo'n beroerde opbouw.
We gaan voor de 8 van Apeldoorn binnen 40 minuten. En voor een hoog cijfer op sport. Jaja, ik hielp hem bij zijn 'huiswerk' voor school, heel altruistisch..
Zoals ik al schreef gaat mijn oudste zoon de "8 van Apeldoorn" in februari lopen, dus werd het wel eens tijd om te gaan trainen. En wat is er dan leuker om dit met je hardlopende vader te doen?
Zo vertrokken we gisteren voor een 5 kilometer 'om te zien hoe ver dat was en of hij het zou volhouden'. Zoon voorop, want hij moest zijn eigen tempo zien te vinden...
De eerste kilometer kwamen we door in 4'08 minuten... dat is serieuze race-pace! Het zou toch niet zo zijn dat hij dit kilometers lang kan volhouden, dacht ik hijgend... Gelukkig zakte het tempo daarna. Sterker nog, bij kilometer 4 werd er voor het eerst gevraagd om een pauze ("nee, natuurlijk niet, dan loop je maar langzamer, maar stoppen, no way!").
Bij de laatste 600 meter ging ik voorop lopen. Zoon op sleeptouw nemen voor de eindsprint. Maar veel puf zat er niet meer bij mijn 12-jarige 1,75 met lange slungel. Dus moest vaders even in eigen tempo met grote passen afstand nemen om hem op zijn plek te zetten. Je bent er nog lang niet knul..
Mijn 5 kilometer ging in een nette 23'16, die van hem in 23'58. Poeh! Ik vind dit serieus snel! Sneller dan mijn broer en zwager tijdens Voorthuizen Loopt deze zomer. En dat met zo'n beroerde opbouw.
We gaan voor de 8 van Apeldoorn binnen 40 minuten. En voor een hoog cijfer op sport. Jaja, ik hielp hem bij zijn 'huiswerk' voor school, heel altruistisch..
dinsdag 8 oktober 2013
Hete adem
"Pap, hoe veel kilometer loop jij in 12 minuten?", vraagt mijn zoon van 12. Eens even zien.. in zo'n korte tijd hou ik wel 4 minuten per kilometer vol. Dat is dus 3 kilometer.
Nou, zoonlief had tijdens zijn eerste Cooper-test 2,89 kilometer gelopen en daarmee een 9,7 voor sport gescoord. Mooie prestatie. Dat betekent dat niet alleen mijn zoon van 10 snelle benen heeft (3'30 op de kilometer), maar dat de oudste er ook wat van kan.
En dan denk ik gelijk aan de eerste zondag van februari. Want dan moet hij - verplicht van school - de 8 van Apeldoorn (Midwintermarathon) gaan lopen. En ik loop met hem mee. Misschien. Als hij dat leuk vindt. Een vader-zoon-hardloop-evenement. Maar als hij liever met zijn vrienden gaat, ook goed. Dan kan ik gas geven. En toch wel hopen dat hij me niet voorbijkomt.
Hoe lang zal dat duren? Nog een jaar of 2 en hij is me voorbij gegroeid. Maar dan kan hij natuurlijk ook zo'n slome lange slungel zijn. Of een sportieve lange, slanke jonge vent.
Goed, op 8 kilometer waan ik me nog veilig, maar op de korte afstanden moet ik nu al alle zeilen bijzetten om mijn jongens voor te blijven. De hete adem in mijn nek begint wel te komen nu...
Nou, zoonlief had tijdens zijn eerste Cooper-test 2,89 kilometer gelopen en daarmee een 9,7 voor sport gescoord. Mooie prestatie. Dat betekent dat niet alleen mijn zoon van 10 snelle benen heeft (3'30 op de kilometer), maar dat de oudste er ook wat van kan.
En dan denk ik gelijk aan de eerste zondag van februari. Want dan moet hij - verplicht van school - de 8 van Apeldoorn (Midwintermarathon) gaan lopen. En ik loop met hem mee. Misschien. Als hij dat leuk vindt. Een vader-zoon-hardloop-evenement. Maar als hij liever met zijn vrienden gaat, ook goed. Dan kan ik gas geven. En toch wel hopen dat hij me niet voorbijkomt.
Hoe lang zal dat duren? Nog een jaar of 2 en hij is me voorbij gegroeid. Maar dan kan hij natuurlijk ook zo'n slome lange slungel zijn. Of een sportieve lange, slanke jonge vent.
Goed, op 8 kilometer waan ik me nog veilig, maar op de korte afstanden moet ik nu al alle zeilen bijzetten om mijn jongens voor te blijven. De hete adem in mijn nek begint wel te komen nu...
donderdag 7 maart 2013
De Hoge Duvel (op je hielen)
Vanaf Paleis Het Loo loopt de Amersfoortseweg van Apeldoorn naar het westen. Wanneer je na een paar kilometer vlak voor hotel De Echoput het bos in loopt, betreed je een mooi pad dat na je 10 kilometer in Elspeet moet brengen.
Vorige week besloot ik nog even een frisse neus te gaan halen en op dat pad mijn wandeling te starten. Ergens rechts van het pad moest een kunstwerk van betonnen boomstronken staan dat De Kathedraal heet. En moest het pad lopen dat naar een prachtig uitzicht en grafsteen van de hofmeester van Koning Willem III zou leiden. Ik vond het niet. Dus besloot ik maar verder te lopen.
Na ruim 3 kilometer viel het me op dat je kale winterbomen een soort rode gloed over zich hadden. Dit deel van het bos wordt, zo bleek thuis op Google Maps, de Roode Heggen te heten. Omdat het een grijze dag was, kon ik me niet op de zon oriënteren, dus was ik op het kompas en de gps van mijn mobiele telefoon aangewezen. Maar hoe ik het ook probeerde en de gps aan het werk zette, mijn telefoon bleef stug volhouden dat ik me nog bij mijn auto aan de rand van het bos bevond. Op welk pad ik me precies bevond, ik had geen idee. En waar ik heen moest ook niet. Dus besloot ik maar verder te lopen.
Het lopen ging moeizaam. De ondergrond was zandering, zoals het hele pad daarvoor. Of ik op een vals plat omhoog liep.. ik kon het niet zien. En hoe rustig ik ook wandelde, het voelde of ik tempo maakte, ik raakte licht buiten adem, de lucht leek dikker. Plotseling kwam uit de verte een terreinwagen met hoge tempo en gevolgd door een grote stofwolk mijn kant op. 100 meter voor me dook de wagen een zijpad in en verdween. Uit de optrekkende stofwolken zag ik een donkere gedaante, een man verschijnen die me tegemoet kwam. Nu loop ik vaker alleen ver van de bewoonde wereld en kom ook wel eens eenzame wandelaars tegen, maar deze omgeving voelde toch raar. Alsof de temperatuur wat daalde..
Het was stil overal. De dorpjes en buurten waar hij door reed, lagen al te slapen tegen de heuvelhellingen. Het ketsen van de hoeven sloeg de stilte stuk en in het bos schreeuwde de boshaan: ‘Krie-oe, k-krieg-oe.’ Dat hoorde de boerenknecht wel, maar hij was een onverschillige jonge kerel en hij schreeuwde terug, zodat de slapende echo’s ervan wakker schrokken. Diep in de nacht kwam hij eindelijk bij de Hoge Duvel. Hij herinnerde zich de verhalen die hij gehoord had over de boze geest Osschaert die daar huisde en een plaag was voor heel de omtrek, totdat de heilige hermiet die aan het Uddelermeer woonde, met een ijzeren kruis de kwelduivel teruggedrongen had op de Hoge Duvel, waar hij negenennegentig jaar blijven moest. De boer bij wie de knecht diende, had de boze Osschaert wel in de struiken horen snurken, en ook wel een blauw licht op de Hoge Duvel gezien. En de buurman had er eens honend geroepen: Griepke, griepke grauw, als je me griepen wilt, griep me dan gauw. Toen was er een groot zwart monster met vreselijke zwaarte boven op hem gesprongen. Hij had de klauwen in de rug gevoeld en dacht het te zullen besterven. Hij had gelopen met de laatste kracht van de wanhoop, tot het monster eensklaps losliet, want verder dan de Hoge Duvel kon het niet komen.
Er stond een oude eik links langs de kant van de weg met een soort klein grafsteentje aan zijn voet. "Kroezes eik" stond erop vermeld. Op dat moment kreeg mijn gps voor het eerst die middag de geest en liet me zien dat ik aan de voet van de Hoge Duvel stond. Zo heette het bos daar. Op mijn kaart zag ik dat ik het beste achter de wegstuivende terreinwagen aan kon lopen om zo de Aardhuisweg richting Uddel te bereiken. Ik liep linksaf het zandpad in en 100 meter na me volgde de donker geklede man me.
En boven op de berg gekomen riep hij uit alle macht: Griepke, griepke grauw, als je me hebben wilt, griep me dan gauw.. Er sloeg een vlam uit de wei omhoog, een dreunende slag volgde. Het paard steigerde hoog op, zodat de jongeman, als hij een minder goed ruiter geweest ware, eraf gestort zou zijn. Tegelijkertijd zag de knecht achter zich een groot zwart gevaarte op hem afkomen dat met vurige klauwen naar hem greep. Hij zette het paard in draf en met de oren in de nek stormde het met zijn berijder de berg af. De boze Osschaert bleef achter. Wel was de ruiter wat geschrokken, maar zich bij de eik aan de voet van de berg veilig achtend, nu het monster hem niet verder volgen kon, keerde hij zich op het paard om en lachte de kwelduivel honend uit. Daar stootte de geest een woedend gebrul uit dat ver in het rond weerklonk en uit het bos dat ter weerszijden van de weg gelegen is en de Rooie Heg genoemd wordt, sprongen een aantal weerwolven met groen lichtende ogen tevoorschijn. Nu was het lachen uit en de roekeloze knecht werd door een grote angst bevangen. Het schichtige paard stormde als een wervelwind over de weg.
Door er stevig de pas in te zetten nam ik afstand van de eenzame donkere wandelaar en kwam ik langs het prachtige Hoog Soerense Veld, dat ik nog nooit had bezocht. Al gauw kwam ik via verharde fietspaden weer terug bij mijn auto. 'Dat bos voelde raar' bleef in mijn hoofd hangen.
Een paar dagen later besloot ik dezelfde ronde hardlopend af te leggen. Inmiddels had ik het verhaal van de boze geest van de Hoge Duvel gelezen. Soepel liep ik het bos in. De Roode Heggen lagen er vredig bij. Richting de Hoge Duvel voelde ik de weg stijgen en de benen zwaarder worden. Waar was Kroezes eik? Daar moest ik links. Ik vond hem niet. En elk pad links leek op de vorige. Op de gok sloeg ik af en deze gok bleek goed. Natuurlijk.. hoge duvel, een heuvel, mul zand, zware benen, minder zuurstof, dicht bos, koelere temperaturen. Heel mysterieus was het allemaal niet. Na een stevige ronde van bijna 13 kilometer, waarvan de helft onverhard, stond ik weer veilig bij mijn auto. Thuis voerde ik mijn training in op afstandmeten.nl en keek eens naar de hoogte kaart. Roode Heggen, + 83m boven NAP, daarna daalt de weg naar de Hoge Duvel tot + 77m. Dus toch een mysterie?
Vorige week besloot ik nog even een frisse neus te gaan halen en op dat pad mijn wandeling te starten. Ergens rechts van het pad moest een kunstwerk van betonnen boomstronken staan dat De Kathedraal heet. En moest het pad lopen dat naar een prachtig uitzicht en grafsteen van de hofmeester van Koning Willem III zou leiden. Ik vond het niet. Dus besloot ik maar verder te lopen.
Na ruim 3 kilometer viel het me op dat je kale winterbomen een soort rode gloed over zich hadden. Dit deel van het bos wordt, zo bleek thuis op Google Maps, de Roode Heggen te heten. Omdat het een grijze dag was, kon ik me niet op de zon oriënteren, dus was ik op het kompas en de gps van mijn mobiele telefoon aangewezen. Maar hoe ik het ook probeerde en de gps aan het werk zette, mijn telefoon bleef stug volhouden dat ik me nog bij mijn auto aan de rand van het bos bevond. Op welk pad ik me precies bevond, ik had geen idee. En waar ik heen moest ook niet. Dus besloot ik maar verder te lopen.
Het lopen ging moeizaam. De ondergrond was zandering, zoals het hele pad daarvoor. Of ik op een vals plat omhoog liep.. ik kon het niet zien. En hoe rustig ik ook wandelde, het voelde of ik tempo maakte, ik raakte licht buiten adem, de lucht leek dikker. Plotseling kwam uit de verte een terreinwagen met hoge tempo en gevolgd door een grote stofwolk mijn kant op. 100 meter voor me dook de wagen een zijpad in en verdween. Uit de optrekkende stofwolken zag ik een donkere gedaante, een man verschijnen die me tegemoet kwam. Nu loop ik vaker alleen ver van de bewoonde wereld en kom ook wel eens eenzame wandelaars tegen, maar deze omgeving voelde toch raar. Alsof de temperatuur wat daalde..
Het was stil overal. De dorpjes en buurten waar hij door reed, lagen al te slapen tegen de heuvelhellingen. Het ketsen van de hoeven sloeg de stilte stuk en in het bos schreeuwde de boshaan: ‘Krie-oe, k-krieg-oe.’ Dat hoorde de boerenknecht wel, maar hij was een onverschillige jonge kerel en hij schreeuwde terug, zodat de slapende echo’s ervan wakker schrokken. Diep in de nacht kwam hij eindelijk bij de Hoge Duvel. Hij herinnerde zich de verhalen die hij gehoord had over de boze geest Osschaert die daar huisde en een plaag was voor heel de omtrek, totdat de heilige hermiet die aan het Uddelermeer woonde, met een ijzeren kruis de kwelduivel teruggedrongen had op de Hoge Duvel, waar hij negenennegentig jaar blijven moest. De boer bij wie de knecht diende, had de boze Osschaert wel in de struiken horen snurken, en ook wel een blauw licht op de Hoge Duvel gezien. En de buurman had er eens honend geroepen: Griepke, griepke grauw, als je me griepen wilt, griep me dan gauw. Toen was er een groot zwart monster met vreselijke zwaarte boven op hem gesprongen. Hij had de klauwen in de rug gevoeld en dacht het te zullen besterven. Hij had gelopen met de laatste kracht van de wanhoop, tot het monster eensklaps losliet, want verder dan de Hoge Duvel kon het niet komen.
Er stond een oude eik links langs de kant van de weg met een soort klein grafsteentje aan zijn voet. "Kroezes eik" stond erop vermeld. Op dat moment kreeg mijn gps voor het eerst die middag de geest en liet me zien dat ik aan de voet van de Hoge Duvel stond. Zo heette het bos daar. Op mijn kaart zag ik dat ik het beste achter de wegstuivende terreinwagen aan kon lopen om zo de Aardhuisweg richting Uddel te bereiken. Ik liep linksaf het zandpad in en 100 meter na me volgde de donker geklede man me.
En boven op de berg gekomen riep hij uit alle macht: Griepke, griepke grauw, als je me hebben wilt, griep me dan gauw.. Er sloeg een vlam uit de wei omhoog, een dreunende slag volgde. Het paard steigerde hoog op, zodat de jongeman, als hij een minder goed ruiter geweest ware, eraf gestort zou zijn. Tegelijkertijd zag de knecht achter zich een groot zwart gevaarte op hem afkomen dat met vurige klauwen naar hem greep. Hij zette het paard in draf en met de oren in de nek stormde het met zijn berijder de berg af. De boze Osschaert bleef achter. Wel was de ruiter wat geschrokken, maar zich bij de eik aan de voet van de berg veilig achtend, nu het monster hem niet verder volgen kon, keerde hij zich op het paard om en lachte de kwelduivel honend uit. Daar stootte de geest een woedend gebrul uit dat ver in het rond weerklonk en uit het bos dat ter weerszijden van de weg gelegen is en de Rooie Heg genoemd wordt, sprongen een aantal weerwolven met groen lichtende ogen tevoorschijn. Nu was het lachen uit en de roekeloze knecht werd door een grote angst bevangen. Het schichtige paard stormde als een wervelwind over de weg.
Door er stevig de pas in te zetten nam ik afstand van de eenzame donkere wandelaar en kwam ik langs het prachtige Hoog Soerense Veld, dat ik nog nooit had bezocht. Al gauw kwam ik via verharde fietspaden weer terug bij mijn auto. 'Dat bos voelde raar' bleef in mijn hoofd hangen.
Een paar dagen later besloot ik dezelfde ronde hardlopend af te leggen. Inmiddels had ik het verhaal van de boze geest van de Hoge Duvel gelezen. Soepel liep ik het bos in. De Roode Heggen lagen er vredig bij. Richting de Hoge Duvel voelde ik de weg stijgen en de benen zwaarder worden. Waar was Kroezes eik? Daar moest ik links. Ik vond hem niet. En elk pad links leek op de vorige. Op de gok sloeg ik af en deze gok bleek goed. Natuurlijk.. hoge duvel, een heuvel, mul zand, zware benen, minder zuurstof, dicht bos, koelere temperaturen. Heel mysterieus was het allemaal niet. Na een stevige ronde van bijna 13 kilometer, waarvan de helft onverhard, stond ik weer veilig bij mijn auto. Thuis voerde ik mijn training in op afstandmeten.nl en keek eens naar de hoogte kaart. Roode Heggen, + 83m boven NAP, daarna daalt de weg naar de Hoge Duvel tot + 77m. Dus toch een mysterie?
zaterdag 26 januari 2013
Thuiswedstrijd
Begin januari liep ik mijn eerst cross. En dat was voor mij meer dan ooit een thuiswedstrijd. In Voorthuizen, het dorp waarin ik ben opgegroeid en in het Wilbrinkbos, de plek waar ik als kind het liefste speelde, beklom ik de heuveltjes die ik zo goed kende.
En wat nog leuker was: ik had publiek, en niet zo'n beetje ook. De halve familie, inclusief mijn bloedeigen kinders stonden me aan te moedigen op het moment dat ik het bos kwam uitgelopen. En even later, bij de finish stonden ze er weer! Mijn zoons liepen de laatste 200 meter mee en ik kon het niet laten om ze er alledrie even uit te sprinten. Nu het nog kan. Nu ze mij nog niet links en rechts inhalen.
Conclusie: cross is leuk en thuiswedstrijden zijn heel leuk. Maar ook: cross lijkt op hardlopen, maar is het niet echt. Het is hardlopen tussen de hindernissen door.
Over een week staat me weer een thuiswedstrijd te wachten. De Midwintermarathon in Apeldoorn, waar ik de 8 van Apeldoorn ga lopen. Wie er mij staan aan te moedigen weet ik nog niet. Of de paden me nog bekend voorkomen van vorig jaar evenmin. Wel weet ik dat er een hoop bekenden gaan meelopen. Die ik uiteraard allemaal wil voorblijven, ook tegen beter weten in (pff..).
Het wordt wel weer tijd voor een PR. Die van 8 kilometer (39.02) ga ik pakken. Laatst al 8,2 km in 37.30 gelopen. Maar met 12.000 anderen op de smalle paden weet je het nooit. Of het goed gaat of slecht.. ik ben wel weer lekker snel thuis. Ook een voordeel van een thuiswedstrijd.
En wat nog leuker was: ik had publiek, en niet zo'n beetje ook. De halve familie, inclusief mijn bloedeigen kinders stonden me aan te moedigen op het moment dat ik het bos kwam uitgelopen. En even later, bij de finish stonden ze er weer! Mijn zoons liepen de laatste 200 meter mee en ik kon het niet laten om ze er alledrie even uit te sprinten. Nu het nog kan. Nu ze mij nog niet links en rechts inhalen.
Conclusie: cross is leuk en thuiswedstrijden zijn heel leuk. Maar ook: cross lijkt op hardlopen, maar is het niet echt. Het is hardlopen tussen de hindernissen door.
Over een week staat me weer een thuiswedstrijd te wachten. De Midwintermarathon in Apeldoorn, waar ik de 8 van Apeldoorn ga lopen. Wie er mij staan aan te moedigen weet ik nog niet. Of de paden me nog bekend voorkomen van vorig jaar evenmin. Wel weet ik dat er een hoop bekenden gaan meelopen. Die ik uiteraard allemaal wil voorblijven, ook tegen beter weten in (pff..).
Het wordt wel weer tijd voor een PR. Die van 8 kilometer (39.02) ga ik pakken. Laatst al 8,2 km in 37.30 gelopen. Maar met 12.000 anderen op de smalle paden weet je het nooit. Of het goed gaat of slecht.. ik ben wel weer lekker snel thuis. Ook een voordeel van een thuiswedstrijd.
Abonneren op:
Reacties (Atom)