Hete adem 3

'Pap, zullen we nog eens 5 kilometer trainen voor de 8 van Apeldoorn?', vroeg mijn oudste zoon (12 jaar, 1,75m lang) me eind vorige week. Zijn streeftijd is 40 minuten, En dat levert hem op school ruimschoots een 10 op, zo leert de tabel. Want ja, hij loopt de 8 verplicht, omdat hij de sport-plus-richting gekozen heeft.

40 minuten over 8 kilometer, dat is makkelijk rekenen: 5 minuten per kilometer. En dat was het plan voor vandaag. Voelen hoe hard je moet gaan voor 5'00"/km. Moet lukken, want zijn eerste oefen-5km ging al in iets minder dan 24 minuten. Toen ging hij veel te hard weg, nu zou ik het tempo aanhouden, liefst zo vlak mogelijk.

Mijn 2e zoon (10 jaar, 1,40m lang) verveelde zich en wilde wel mee. Even twijfelde ik nog. Okay, hij is een hardlooptalent. Won 2 weken geleden over een afstand van 1250 meter nog een wedstrijd met 40 seconden voorsprong, wat ik nogal overdreven vond. Maar meer dan 1500 meter had hij nog nooit gelopen. Wat als hij te ver achter raakte?

Zoon2 was een beetje hyper en liep de eerste kilometer wat te dollen. Ons voorbijrennen en in een pirouette een stukje achteruit rennend meelopen. En al gauw klaagde hij over steek in de zij. Zoon1 en ik liepen stug door en zoon2 leek er na anderhalve kilometer de brui aan te geven en om te draaien. Tsja, en toen begon zijn karakter op te spelen. Fanatiek. Dat is hij. Nogal...

De kilometers rijgden zich aaneen, de één in 4'50, de ander in 5'15, maar op 4 kilometer lagen we toch 20 seconden achter op schema. 'We moeten het van de eindsprint hebben jongens', riep ik achterom. Ze liepen er nog, allebei. Rond de rotonde en dan de laatste 700 meter rechtuit.

Daar kwam zoon2 me voorbij lopen, veel te vroeg in mijn ogen, maar ik haakte aan. En hij bleef versnellen. Zoon1 raakte achterop en ik moest volle bak om dat kleine ventje voor me bij te houden. Hij liep zo'n 15 a 16 kilometer per uur en bleef dit gewoon volhouden. Het begon er zowaar op te lijken dat ik eruit gelopen zou worden, maar de laatste 100 meter kon ik nog net met een paar lange passen langszij komen. Uiteindelijk liep ik 24'36, zoon2 24'38 en kwam zoon1 op 24'47 aan. Missie geslaagd. Maar oei oei oei.. ik schreef eerder al 2 blogs over de hete adem van mijn snelle zoons. Nooit gedacht dat zoon2 al een 5 kilometer aankon en al helemaal niet dat hij zo verschrikkelijk hard kon lopen. Dat gaat nog wat worden. Trots op mijn 2 hardloophelden.

Leerzame 10K. Bos- en Heideloop Garderen

De Bos- en Heideloop in Garderen. Tussen een cross van 6,7 km en de '8 van Apeldoorn' tijdens de Midwintermarathon, (lekker incourante afstanden) lekker een strakke 10 kilometer lopen. Gewoon om te kijken hoe het ermee staat met de vorm. Daar zijn 10K's voor mij ideaal voor. Niet te kort, niet te lang.

Een verbetering van mijn PR (43'27") was het doel. En dat was best realistisch, omdat ik deze beste tijd liep terwijl er nog 5 kilomters achteraan moesten én omdat deze eerste 10K redelijk heuvelop gingen (Zevenheuvelenloop). Dus zoals altijd met de route en de hoogtekaart in de hand een (te) ambitieus plan trekken. 43'27" staat gelijk aan ongeveer 4'20" per kilometer, dus het strijdplan was vandaag kort samengevat: zo lang mogelijk 4'10"/km lopen.

Tot ik de route zag. Google Streetview gebruikte. De regen van de afgelopen dagen zag neervallen. Het was namelijk heel wat kilometers onverhard. Toch.. het moest kunnen.. misschien niet die 10 x 4'10" (dat maakt 41'40") maar toch...

Lang warmgelopen voor mijn doen, zodat ik vlot kon starten. Ideaal weer, zuurstofrijk bosgebied. Pang! En weg waren we.

Hoe voelde dat ook alweer, 4'10"? Glibberglij, spring (over modder) en de eerste kilometer was in precies 4 minuten al binnen. Toch ging ik daarna tijd verliezen. Elke kilometer 10, soms 20 seconden. Behalve wanneer het heuvelaf ging. Want dat is mijn specialiteit. Dan ben ik sneller dan alles en iedereen om me heen (verheug me nu al op de Kroondomeinenloop in september: 5 kilometer omhoog en dan 5 kilometer dalen, joehoe!). Ok, de 4'10" liet ik los. En ik kon mooi achter een groepje van 3 aanjagen, dat telkens tussen de 20 en 40 meter voor me liep. En de man die ik achter me hoorde hijgen proberen los te lopen. Jaja, een echte race.

Helaas ging bij het bordje van kilometer 9 het licht uit en heb ik op wilskracht de laatste kilometer doorgelopen. Maar mijn doel is gehaald, een nieuw persoonlijk record: 43'03". Ja, het kan sneller. Op 100% asfalt. Met meer lopers om me heen, zodat ik niet altijd alle wind vang. Na meer training.

Strijdplan '8 van Apeldoorn' over 2 weken? Gewoon.. 8 x 4'10"km. (=33'20") Gaat me een keer lukken.

Een goed begin is het halve werk

Of het een traditie wordt weet ik niet. Maar ook 2014 ben ik begonnen met een cross. Door het bos dat ik zo'n beetje het beste ken van alle bossen die ik ken, namelijk het Wilbrinkbos, naast Voorthuizen.

In een eerdere blog schreef ik al over hoe gemeen het heuvelruggetje is in dat bos, alsof er een grote langgerekte zandbult van een meter of 15 hoog is neergelegd. Als je daar dan 3 keer op en af moet, heb je de kilometers daarop nodig om te herstellen. En dat moet je dan doen terwijl je over boomwortels springt, modderplassen ontwijkt en voorzichtig je voeten neerzet om niet weg te glibberen.

6,7 kilometer in 30'19 zegt dan helemaal niets. Het gevoel zegt veel meer. De verademing om in de laatste anderhalve kilometer weer asfalt onder de voeten te voelen, vaart te kunnen maken. (foto: net het bos uit, zie ik het asfalt al liggen - FotoTalita)

Toch blijft het heerlijk om te doen. Ik vind het wél een andere tak van sport dan het pure hardlopen.
En ook bij deze wedstrijd ben ik geëindigd in de eerste 10 à 15% van het deelnemersveld, dus het begin van een mooi hardloopjaar is weer gemaakt.

Als kers op de taart hebben mijn 3 zoons in hun eigen leeftijdscategorie nog veel indrukwekkender prestaties neergezet.