Een goed begin is het halve werk

Of het een traditie wordt weet ik niet. Maar ook 2014 ben ik begonnen met een cross. Door het bos dat ik zo'n beetje het beste ken van alle bossen die ik ken, namelijk het Wilbrinkbos, naast Voorthuizen.

In een eerdere blog schreef ik al over hoe gemeen het heuvelruggetje is in dat bos, alsof er een grote langgerekte zandbult van een meter of 15 hoog is neergelegd. Als je daar dan 3 keer op en af moet, heb je de kilometers daarop nodig om te herstellen. En dat moet je dan doen terwijl je over boomwortels springt, modderplassen ontwijkt en voorzichtig je voeten neerzet om niet weg te glibberen.

6,7 kilometer in 30'19 zegt dan helemaal niets. Het gevoel zegt veel meer. De verademing om in de laatste anderhalve kilometer weer asfalt onder de voeten te voelen, vaart te kunnen maken. (foto: net het bos uit, zie ik het asfalt al liggen - FotoTalita)

Toch blijft het heerlijk om te doen. Ik vind het wél een andere tak van sport dan het pure hardlopen.
En ook bij deze wedstrijd ben ik geëindigd in de eerste 10 à 15% van het deelnemersveld, dus het begin van een mooi hardloopjaar is weer gemaakt.

Als kers op de taart hebben mijn 3 zoons in hun eigen leeftijdscategorie nog veel indrukwekkender prestaties neergezet.