Ambities

Ik mag in sportland dan wel een ouwe man zijn met mijn 38,5 jaar, in het hardlopen kom ik net kijken, heb ik het idee. Dat is ook precies de reden waarom ik voor 2013 de lat hoger durf te leggen. Sneller, meer, beter, langer (?).

In de ruim 2 jaar dat ik nu hardloop ben ik steeds meer gaan lopen. Had ik in 2011 nog goede voornemens geformuleerd (waaronder minimaal 500 km hardlopen, net niet gehaald..), dit jaar (2012) zit ik op bijna 600 kilometers in 65 trainingen (de intervals tel ik meestal niet mee). Laten we voor 2013 eens mikken op 750 kilometers. Het wordt namelijk wel eens tijd mijn sport serieus te nemen, toch?

Tsja, en dan mijn pr's.
Op de 10 kilometer ben ik dit jaar zo'n 6% sneller geworden. Dat lijkt niet veel, maar was wel goed voor een aanscherping van mijn PR van 49'40 naar 46'51. De optimist in mij zit voor 2013 dezelfde progressie. Noteert u maar: 44'11 (oei).. kleine correctie.. Noteert u maar: onder de 45 minuten.. (pff)

Er is daarnaast ook nog een raar PR dat ik in 2013 wil aanscherpen. Mijn 1000 meter. Niet dat ik al echt werk heb gemaakt van een razendsnelle tijd, maar in mijn logboekje staat nu nog 3'39. En alleen al het feit dat mijn 9-jarig zoontje van 1 meter 35 laatst 1150 meter in 3'43 afraffelde, ga ik zeker deze afstand in mijn intevaltrainingen opnemen. Kom zeg, misschien als ie 14 is ofzo, maar hij is net uit de luiers...

Twee spannende Pr's zijn de 5 kilometer (21'30) en 15 kilometer (1'09'20). Persoonlijk vind ik die nogal scherp staan, maar wie weet...

Het is natuurlijk lastig anticiperen op de aftakeling van het lijf en wanneer dit ernstige vormen gaat aannemen. Maar gezien het aantal 40-ers, 50-ers, 60-ers en ja, zelfs 70-ers die me doodleuk op diverse loopjes voorbijkwamen, heb ik goede hoop dat er nog heel wat in het vat zit.

Mijn belangrijkste ambitie heb ik nog niet genoemd, dat is wat minder cijfers uit te drukken...
Ik heb in 2012 de meest prachtige rondjes gelopen in de mooiste omgevingen van Nederland. Herinner me de vaste rendez-vous met twee buizerds, elke keer dat ik hetzelfde rondje buiten Apeldoorn liep. Herinner me die onwijs gave havik die me bergop en bergaf zat op te wachten tijdens mijn recente heuveltrainingen, het bos, de dorpjes, maar ook dwars door de binnenstad snoeihard langs volle terrasjes. Dit wil ik ook in 2013.. en meer. Hardlopen is genieten, verslavend, geeft me bakken energie en waarschijnlijk tot groot verdriet van enkele vrienden en collega's.. ik kan er soms niet mijn mond over houden.
En omdat het oudjaarsavond is.. hierbij ook een officieel woord van dank voor mijn loopmaatjes die de beleving op de diverse loopjes nog veel intenser maakten.

Had ik aan het begin van deze blog de aandacht van de cijferfetisjisten, daarna moet de aandacht wat verslapt zijn door enkele weeïge frasen. Daarom sluit ik dan maar af met harde data. Niet in de laatste plaats om voor mezelf makkelijk terug te kunnen pakken, als ik weer eens ruik aan een PR.

Persoonlijk records van RunningTerp

• 800 meter: 2'11 (okay, dat was 1991, maar toch..)
• 1000 meter: 3'39 (2010)
• 4 km: 17'37 (2012)
• 5 km: 21'30 (2010)
• 8 km: 39'02 (2012)
• 10 km: 46'51 (2012)
• 15 km: 1'09'20 (2012)
• 1/2 marathon: 1'48'19 (2012) 

Gas dr op!

Heb je je wel eens afgevraagd hoe je eruit ziet, na het lopen van een halve marathon?

Ik ook niet, tot ik de actiefoto tegenkwam. Vooruit ik ben de beroerdste niet, ik deel hem met jullie..

De foto illustreert namelijk heel goed hoe mijn halve marathon is verlopen. Uitlopen was het devies. 21,1 km is lang zat. Lekker relaxed begon ik met collega M ergens achteraan en werd daarmee gedwongen om zeker de eerste 6 kilometers in een heel rustig dribbeltempo af te leggen. De weggetjes buiten Linschoten zijn zo akelig smal en de kans om in het water te kukelen bij het op het randje lopen zo groot, dat ik me er bij neerlegde en mezelf toesprak dat dit alleen maar goed was. Voor mijn geduld, voor mijn uitlopen, voor het genieten. En dat was het eigenlijk best. Gezellig werd er in het 'peloton'  gekeuveld over van alles en nog wat. Vaders met zoons en dochters probeerden hun tempo's op elkaar af te stemmen. Oude vriendschappen werden weer aangehaald. En de enkeling met haast werd schamper uitgelachen. 

Na zo'n 7 kilometer kwam er meer ruimte en vond ik het wel tijd om mijn eigen duurlooptempo eens op te pakken. Rustig liep ik door Oudewater, richting Montfoort, heerlijk afgekoeld door het regenwater. Wat een feestje, deze Linschotenloop. Elke kilometer keek ik op mijn horloge en sloeg weer aan het rekenen. Altijd een leuke bezigheid tijdens het hardlopen. Hoe hard ga ik eigenlijk? En dit geval: in welke tijd ga ik binnenkomen? De eindtijd van 2 uur begon elke kilometer een beetje terug te lopen. Toen ik op 15 kilometer Montfoort binnenliep was de prognose al een mooie 1.55. Dik tevreden draafde ik door, eigenlijk al kilometers lang alleen maar mensen inhalend. Een jonge vent, type marinier was de enige die me voorbij kwam. Benieuwd wat hij van plan was, ging ik daar maar eens achteraan.

Dat was lopen in het 'oranje'. Ken je dat? Zo'n tempo dat je best kunt hebben, maar niet weet hoe lang. Ergens is de koek op.. de kilometers vlogen voorbij en vriend soldaat en ik wisselden elkaar af met soms een afstand van enkele tientallen meters. Via een smal fietspaadje liepen we Linschoten in en zagen we de finish liggen. Vriend soldaat gaf gas. Persoonlijk vond ik de eindsprint inzetten op een kilometer voor de finish wat vroeg, maar die kilometer.. dat moest je ook maar net weten. 

Supermarkt de Golff, waar ik in de jaren 2001-2003 als inwoner van Linschoten vaak mijn boodschapjes deed, markeerde de laatste bocht voor de finish en plots had ik vriend soldaat weer in beeld. Gas dr op!

Om een lang verhaal kort te maken. Vriend soldaat heeft mijn finishfoto gehaald. Zie je hem daar met zijn groene kraag achter me lopen? Mocht je hem kennen.. bedank hem hartelijk! Mede door zijn tomeloze inzet werd mijn debuut op de halve marathon voor mij best een succesje. Dik tevreden met mijn tijd van 1.48 kijk ik terug op een mooi hardloopjaar.

Mochten mijn benen op tijd herstellen, dan maak ik op 5 januari mijn volgende debuut: een cross. 6 kilometers door het bos waar ik mijn halve jeugd heb doorgebracht in de tijd dat je ouders je nog als ventje van 9 een hele dag in een bos lieten spelen en we lachten om woorden als kinderlokkers.

Ik wens mijn loopvrienden nu alvast een fantastisch, blessurevrij, razendsnel hardloopjaar 2013 toe.

Overmoedig

Waar word ik altijd zo overmoedig als ik mijn hardloopschoenen aan heb?

De halve marathon komt er aan... Het slotstuk van een jaar hardlopen. Verder dan ooit. 21,1 km.
Het voorprogramma is zorgvuldig in elkaar gezet. In het voorjaar steeds langere afstanden trainen naarmate er meer daglicht is. Loopje van 15 km voor de zomer. In de zomer meer interval, versnellen. Met effect. Het regende pr's. 10 kilometer in september. Singelloop Utrecht. 12 kilometer in oktober. De Grebbeberg. 15 kilometer in november. Zevenheuvelenloop. Voor het eerst een wedstrijd boven de 13 km/u gelopen..

Als ik heel eerlijk ben was dat allemaal best wel te veel van het goede. En dat gaf mijn kuit ook aan. Drie weken na de Zevenheuvelenloop zat ik in de lappenmand. Pijnvrij lopen zat er niet meer in. Daar gaan mijn ambities. Gelukkig ben ik goed in rust nemen. Eenmaal weer aan het rennen sloeg de verkoudheid toe. Gecombineerd met astma zorgde dat voor vele benauwde uurtjes. Dan maar ongetraind. Moet toch kunnen?

Vanmiddag was het tijd voor het laatste duurloopje voordat ik zaterdag naar Linschoten afreis. Bij daglicht lopen, leuk! Het bos in! Door Lieren, langs Beekbergen, ... tot ik een bordje Loenen zag...

Loenen ligt op 10 kilometer van Apeldoorn. Heen en terug is dus echt te veel van het goede. Maar het bordje Loenen gaf aan dat ik er al bijna was... nog 3 kilometer...

Het was heerlijk Loenen te bereiken. De plaats waar ik dit voorjaar alleen nog maar naar kon kijken. Ruim een uur had ik al gelopen. Hoever terug nog?

Om een lang verhaal kort te maken... de laatste kilometers vielen zowaar niet mee... En de knieën doen pijn... Maar met 23 (!) oefenkilometers weet ik in ieder geval zeker dat ik een halve marathon kan lopen. Maar of dat over vier dagen al is...

Uitlopen is het devies. Niks niet versnellen. Geen verdere ambities. En daarna.. heerlijk kerst vieren. In 2013 meer overmoedigheid. Geen ontkomen aan...

November rain

Ik ben geen koukleum. Echt niet.
Maar de laatste keer dat ik een rondje hardliep, een week geleden, was het buiten zo'n 15 graden warmer. Daarna zijn de temperaturen rap gedaald naar normale oktoberwaarden, inclusief nachtvorst. En regen.

Vanavond was mijn laatste kans om een rondje te lopen voordat ik aanstaande vrijdagavond-laat de Grebbeberg ga beklimmen. Volle agenda's, druk thuis en op het werk. Maar ik liep niet vanavond.

Mijn telefoon vertelde me dat het 4 graden was. Een blik naar buiten en ik zag de regen tegen het raam spatten. Nu heb ik wel een winterpakkie liggen. Lange stretch, lang warm shirt, maar toch.. vooral de regen...

De weersvoorspelling voor komende vrijdagavond zijn niet veel beter. Toch zie ik daar niet tegenop. Sterker nog: ik kijk uit naar de gezelligheid, de sfeer, de beats bij de warming up. En je loopt daar niet alleen. En wat nog belangrijker is: vrijdag is het al november. En gek genoeg, van november kan ik dat wel hebben, dat vuile weer. Misschien snap ik daarom de heren van Guns 'n Roses ook zo goed toen ze zongen:

So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Kom maar op! Ik ben er klaar voor! (eh.. vrijdag dan)

Die berg, die komt er

Mijn volgende loopje komt snel dichterbij: de Bergrace by night - Wageningen - Rhenen.
Aan het fenomeen "Bergrace by night" heb ik fantastische herinneringen. Afgelopen voorjaar liep ik de Arnhemse editie met start en finish in Burgers Zoo. En als liefhebber van dierentuinen - en de Arnhemse in het bijzonder - was alleen het uurtje voor het hardlopen al de moeite waard. Het ophalen van het startnummer in de Bush, die halverwege de avond toch echt anders voelt en klinkt als tijdens een normaal bezoekje en daarna met collega M die ook meeliep een rondje door de Ocean. In de duisternis opdoemende haaien, slechts belicht door een felle lamp die het maanlicht simuleert.
Enfin, gelopen werd er ook. 12,6 km door de Arnhemse parken. Met venijnige klimmetjes en soms in het aardedonker, als er niet toevallig iemand met een lampje voor je liep.

En nu sta ik voor de Wageningen/Rhenen-editie, die ook dit keer finisht in een dierentuin, Ouwehands dus. En daar zit hem nou net het venijn: we finishen daar. Maar starten er niet. Volgens de routebeschrijving (die ik inmiddels uiteraard keurig op www.afstandmeten.nl heb ingetekend op de kaart) starten we op de Markt in Wageningen en komen we na 1,5 a 2 kilometer een mooie heuvel tegen die we eerst bestijgen en daarna in volle vaart afdenderen. Daarna vele kilometers langs water, door weilanden..ik vind het best. Het is pikdonker (start om 23.30 uur!!), dus zolang ik een beetje zie waar ik loop kom ik er wel.
Maar dan, na ruim 10 kilometer is er een bochtje naar rechts en duik je een bospad in en...

Mijn Singelloop in Utrecht ging lekker. Een lage 47-er op de 10 kilometer, terwijl het voor mijn doen toch behoorlijk warm was, het kon minder. Daarna even wat rustig aan gedaan qua training. Maar het wordt nu tijd de draad weer op te pakken. En heuvels te trainen. Eind november de Zevenheuvelenloop, maar nu eerst...

...de Grebbeberg. Juist. Bij het induiken van het bospad zie ik in het hoogtekaartje op afstandmeten.nl dat er in een paar honderd meter ruim 40 meter geklommen gaat worden. Door waxinelichtjes belicht, dat wel. Maar, auw, auw, auw, dat gaat pijn doen met 10,5 kilometers in de benen, de finish in het zicht. De website van de Bergrace rept over een race van 11,6 kilometer. Zelf meet ik er 11,9. Normaal moet dat makkelijk kunnen binnen het uur. Maar met deze killer aan het eind, hou ik mijn hart vast. De klok gaat doortikken. Misschien kom ik collega M nog tegen, die als vrouw 5 minuten voorsprong krijgt. De benen zullen vollopen. Er is geen ontkomen aan: die berg, die komt er.

Optimale voorbereiding

Ken je dat? Dat je in aanloop naar een hardloopwedstrijd zit te dubben of je in de laatste week nog een training moet doen? Ik heb dat in ieder geval wel.

Aanstaande zondag loop ik in Utrecht de Singelloop (10 kilometer). Twee eerdere edities waren nog geen doorslaand succes. Hoewel.. in 2010 was dit mijn eerste loopje over 10 kilometer. Met een tijd onder de 51 minuten was ik dik tevreden. Vorig jaar was het voor mij te warm. Wat ik ook deed: de schaduw opzoeken, afremmen, het hielp niets. En rond de 5 kilometer was de koek al op. Ik schrok ervan hoe koud het water bij de bevoorrading was. Of eigenlijk: hoe warm ik zelf moet zijn geweest. De laatste 5 kilometer heb ik rustig aan uitgelopen. Terwijl ik de finishlijn zag, zag ik ook aan de kant van de weg iemand gereanimeerd worden. Een man van mijn leeftijd. Die het niet gehaald heeft uiteindelijk...

Inmiddels zijn mijn tijden op 10 kilometer sneller geworden. In mijn laatste training afgelopen weekend liep ik een PR: 46'51. Maar of dit er zondag uitkomt is nog maar de vraag.

Bij grote wedstrijden word je gelukkig in startvakken ingedeeld. Ik schrijf me altijd optimistisch in, zodat ik bij snellere lopers start. Liever ingehaald worden dan dat ik me door de menigte moet wurmen. Dus dit jaar schreef ik me in op 45 minuten. Nu blijkt dat ik in een startvak sta met alles > 50 minuten en dat alle (soms behoorlijk langzame) bedrijvenlopers voor me starten. Goed, verwachtingen bijstellen dus. Laat ik dit jaar maar eens voor het eerst onder de 50 minuten lopen.

Maar nu de hamvraag: zal ik mijn hardloopschoenen nog aantrekken voor zondag (het is woensdag by the way)? Tegenwoordig loop ik 2 keer in de week. En voel ik mijn vorige training niet meer als ik weer ga lopen. Aan de andere kant zweer ik bij het effect van rust. Ik loop ook regelmatig een week niet. En dat gaat maar zelden ten koste van de conditie of snelheid.

Goed.. ik denk dat ik vasthou aan mijn strategie tot nu toe: niet meer lopen. Misschien thuis nog wat oefeningetjes, maar verder niks. Oh ja, goed slapen. Dat is mijn minst ontwikkelde hardloopeigenschap.

Ik mag hopen dat mijn hardloopblogs niet te veel over slapen zullen gaan. Dat zou een beetje raar zijn, nietwaar?

Het einde is nog niet in zicht

Maandag 15 maart 2010 staat genoteerd: 2,2 kilometer in 12 minuut 40.

Ik kan me er niets meer van herinneren, maar deze 2,2 kilometer hebben destijds ongetwijfeld pijn gedaan. En stammen zeker uit het pre-hardloopschoenen-tijdperk, die van de oude gympies dus. En vast en zeker had ik er nauwelijks lol in. 

Zoals bij elke hardloper was er in het begin een groot afhaakrisico. Want hardlopen, dat was niks voor mij. En ik was ook helemaal geen duursporter. Als oud-korfballer was ik veel meer van de korte sprintjes.

Toch was er iets dat me deed doorlopen. Want na jarenlang vermoeden en enkele benauwde momenten, kwam op mijn 35e de aap uit de mouw: ik heb (gewoon) astma en als ik trouw mijn pufjes neem tweemaal daags, heb ik zo'n 75% van de hoeveelheid zuurstof die ik zou moeten hebben. Een beetje sporten kan dan nooit kwaad. En na mijn eerste rondjes heb ik dan ook snel een paar dure Asics aangeschaft als stok achter de deur.

Nu, 2,5 jaar later loop ik verder, harder, met veel meer plezier, zou ik niet zonder meer kunnen, is de kracht en inhoud van mijn longen flink verbeterd en sta ik nog maar net aan het begin van een mooie loopcarrière hoop ik.

En over mijn loopervaringen ga ik maar eens een blogje bijhouden. Hoewel deze eerste stap als blogger misschien wel net zo onwennig is als die bij het hardlopen.